در انتهای این همیشه های سرد

 گیج میزنند لحظه های مشتعل!

و سف به سف

عبور میکنند

سر بریده واژگان باژگون

سلو سلو

به روی ذهن شاعری

که در سکوت درد میکشد

 برای بخت شور خویش.

و او چه سرد

 در جنون آیه های زرد دفترش به خواب میرود.